Geweld als verlossing?

Denkwijzer. Door Rene Diekstra. Een reactie op de tweede oorlog tegen Irak.

Geweld als verlossing?

irak

Waarom komt er oorlog?

Het is bevreemdend om talloze mensen, in de kranten, op de radio en tv, steeds weer bezig te zien alsof oorlog nog te voorkomen is. Helemaal bevreemdend is het om de rituelen van wapen inspecties en veiligheidsraadresoluties opgevoerd te zien met een ernst alsof oorlog en vrede daar vanaf hangen.
De werkelijkheid is dat de teerling is geworpen en het aftellen allang begonnen. Daarom is ook de vraag helemaal niet meer interessant of er oorlog komt, maar waarom. Er zijn nogal wat mensen, vooral tegenstanders van de oorlog, die menen dat het antwoord daarop simpel is. Het is de Amerikanen in de eerste plaats te doen om eigen gewin, de toegang tot de oliebronnen. Dat is mijns inziens een verklaring die niet getuigt van historisch en evenmin van psychologisch inzicht. Degene die Irak zullen aanvallen zijn dezelfde als die Kosovo en Afghanistan hebben aangevallen. Daar was in geen velden of wegen olie te bekennen. Sterker nog, in economisch opzicht was in beide landen voor de aanvaller helemaal niets te halen. Om in het geval van Irak nu opeens wel met een economisch verklaring voor oorlog te komen aanzetten is wat al te kort door de bocht.
Maar moeten we dan de argumenten waar de Amerikanen zelf mee komen voor serieus nemen?

De media maakt er een karikatuur van.

media_xll_5126366
Gek genoeg weigeren veel tegenstanders van de oorlog om Bush en de zijnen op hun woord te geloven.
Ik zeg gek genoeg, want je kunt het niet eens zijn met de door hen gegeven argumenten, maar dat betekent nog niet dat ze het achter hun elleboog hebben. Ik denk bijvoorbeeld dat ze het argument dat Irak mogelijk over massavernietigingswapens beschikt en die op een foute manier kan gebruiken of aan terroristen ter beschikking stellen, serieus menen. (1) (2)
Een soortgelijk argument speelde ook in Afghanistan mee (opruimen van de Al Qaida trainingskampen). Ik denk ook dat het argument dat ze het Iraakse volk van een tiran willen bevrijden, echt gemeend is. (3).

images
Dat argument speelde ook mee in Kosovo ( Milosevic-regime) en Afghanistan (het Taliban-regime).
Zoals het ook meespeelde in de Tweede Wereldoorlog ( Nazi-regime).
Het is vooral dit argument dat psychologisch veelbetekenend is. Voor veel Amerikanen en vooral het conservatieve deel, zijn oorlog en geweld door God gegeven mogelijkheden de mensheid te verlossen van het kwade. In die opvatting past bijvoorbeeld de doodstraf. Ook de ‘heroïsering van geweld door de Hollywood en de rest van de Amerikaanse filmindustrie past hierin. Net zoals de enorme hoeveelheden geld die in de ontwikkeling van wapens en defensie worden gestoken. En in die opvatting past helemaal het gebruik van geweld tegen tirannen.

iraq-war
BEELDSPRAAK
Toen Bush een jaar geleden in zijn ‘State of the Union”, rede tot Congres en Senaat sprak over ”de as van het kwaad” en daarmee doelde op lande als Iran, Irak en Noord-Korea, was dat absoluut geen beeldspraak was een directe uiting van opvatting dat de mensheid scherp op te splitsen is in goed en kwaad en dat het uitroeien van dat laatste deel de opdracht is van ieder weldenkend, ethisch zuiver, in God gelovend mens
Geweld als verlossing. Het is een denkbeeld dat veel moderne Europeanen niet alleen vreemd is maar ook heftig tegen de borst stuit. Wij zijn immers geneigd te denken dat geweld nooit een oplossing is. Het is immers een staande uitdrukking: ‘met geweld los je niets op”.
Toch is het nog niet eens zo heel lang geleden dat ook op het Europese vasteland oorlog en geweld werden verwelkomd als een middel om de wereld een stap voor uit te helpen, zelfs door intellectuelen en kunstenaars.
Oorlog! Riep de grote schrijver en Nobelprijs winnaar voor de literatuur Thomas Mann in november 1914 uit, het was zuivering, bevrijding die we voelden en een overweldigende hoop. Zo” vijftig jaar eerder had een van de grootste denkers van de negentiende eeuw, de Britse filosoof John Stuart Mill, al een banvloek uitgesproken over de mens die oorlog en geweld principieel afwijst. Oorlog, schreef Mill, is een kwaadaardig ding, maar niet het kwaadaardigste van alles. De decadente, vervallen staat van morele gevoelens en van vaderlandsliefde die mensen doet denken dat niets een oorlog waard is, is veel erger. De mens die niets heeft waarvoor hij bereidt is te vechten, niets dat belangrijker is dan zij persoonlijke veiligheid, is een miserabel schepsel en heeft geen kans op vrijheid tenzij hij bevrijd wordt en beschermd door de inspanningen van betere mensen dan hijzelf.
Ziedaar in enkele zinnen de kern van de afkeer die veel Amerikanen op dit moment hebben van al die Europeanen, die zo uitgesproken tegen de komende oorlog zijn en die, als ze er uiteindelijk mee instemmen, er in ieder geval hun eigen hachje niet aan zullen wagen. Ze vinden ons watjes, moreel decadente wezens, het oude Europa zoals defensieminister Donald Rumsveld onlangs laatdunkend zei. Daar vergiste hij zich overigens in want het oude Europa, zoals ik al zei was zo oorlogszuchtig als de pest.

(1).

http://www.nrc.nl/handelsblad/2014/10/15/vs-vonden-in-irak-toch-wel-chemische-wapens-1428862

(2)

http://anderetijden.nl/aflevering/102/De-giftige-wapens-van-Saddam-Hoessein

(3)

http://www.franklinterhorst.nl/Saddam%20Hoessein.htm

Zou Amerika de “politie-agent” van de wereld moeten zijn?

https://www.prageru.com/courses/foreign-affairs/should-america-be-worlds-policeman#.WSkCTdpUR7Q.facebook

 

Boekrecensie: “Amerika Ontketend”, door I. Daalder & J. Lindsay.

Samenvatting.
In “Amerika Ontketend” ontwikkelen de auteurs de interessante stelling dat Bush een sterk en besluitvaardig leider is, met een coherente visie op de wereldpolitiek. Zij zien hem niet als een marionet van de ‘neoconservatieven’, zoals de meeste commentatoren doen. Deze revolutie is echter niet zonder risico’s: bondgenoten raken geïrriteerd en Amerika dreigt alleen te komen te staan. Is deze wereldmacht in staat zijn belangrijkste doelen te verwezenlijken?
Recensie(s)
Beschrijving en analyse van de buitenland politiek van George W. Bush vanaf zijn verkiezingscampagne tot en met de ‘overwinning’ van Irak (2003). De auteurs maken aannemelijk dat Bush niet een marionet is, maar zelf de touwtjes in handen heeft, en hoe 11 september hem daarbij in de kaart speelde. Zij geven inzicht in de achtergronden van de adviseurs (de Vulcans) waarmee hij zich omringt, hun onderlinge verschillen en de manier waarop Bush de knoop doorhakt; preventief aanvallen, onafhankelijkheid van de standpunten van de bondgenoten en internationale organisaties. De auteurs zijn wetenschappelijk gespecialiseerd in de Amerikaanse buitenland politiek en maakten tijdens Clinton deel uit van het National Security Council. Bush wordt niet bij voorbaat beschreven als het kwade genius (zoals in veel andere publicaties). Daalder en Lindsay geven feiten en achtergrondinformatie over de besluitvorming van Bush. De lezer mag zelf oordelen over de puinhopen in Irak, Afghanistan etc. Goed register en literatuurverwijzingen. Een toegankelijk en informatief boek, met veel achtergrondinformatie en voorgeschiedenis. Het is merkbaar dat de auteurs als voormalige adviseurs van Clinton het onderwerp van binnenuit kennen.

(Biblion recensie, Drs. Marianne van den Heuvel)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s